Opuszczony browar w Grodzsku. W browarze tym produkowano jedno z bardziej znanych,
o ile nie najpopularniejsze w swoim czasie piwo.
Historia piwowarstwa w Grodzisku sięga początków XIV wieku,
tak przynajmniej wynikałoby z informacji umieszczanych na etykietach umieszczanych na butelkach.
Najwcześniejsza potwierdzona informacja pochodzi z 1426 roku.
Oczywiscie nie należy wiązać historii piwowarstwa w grodzisku z tym konkretnym obiektem.
W grodzisku znajdowało się wiele budynów w których funkcjonowały browary. Do dziś zachowało się niewiele.
Część z nich popadła w ruinę, część jest wykorzystywana przez lokalnych przedsiębiorców.
Piwo w Grodzisku produkowano do 1993 roku, kiedy to miejscowy browar został zamknięty przez Lech Browary Wielkopolski.
Do produkcji piwa grodziskiego używano słodu pszenicznego wędzonego w dymie dębowym lub bukowym.
Poddawano je krótkiej fermentacji w beczkach w temperaturze od 12 do 14 stopni Celsjusza,
po czym klarowano je karukiem, wytwarzanym z pęcherzów pławnych ryb jesiotrowatych.
Następnie rozlewano je do butelek ze specjalnym szczepem drożdży i przez miesiąc przechowywano w leżakowni,
gdzie dojrzewało. Wskutek tego procesu w butelkach z piwem powstawał efekt naturalnego musowania
napoju w chwili otwarcia butelki.
Ze względu na specyficzną recepturę oraz fakt dojrzewania w butelkach i leżakowania, gęstą pianę
wytwarzającą się przy otwarciu i intensywność bąbelków nazywane było potocznie grodziskim szampanem.
|
